امشب ز آسمان نور می‌بارد باز

امشب ز آسمان نور می‌بارد باز در باغِ روشن، دیدار ما بود راز در دل، سکونی لطیف و پر از شور شب‌های آرام، پایان می‌گرفتند باز می‌گفتم آیا باز خواهی آمد؟ می‌گفتی آری، آرام و با تردید آن پرسش هنوز بر لبم مانده دل را نوازد، نرم و پر امید اگر راه‌های ما را جمع کنیم شاید رسیم به ماه، حتی پیاده اما دلِ بی‌قرارِ ما اکنون از این سخن‌ها چه سودی نهاده؟ می‌گفتی آیا باز خواهی آمد؟ می‌گفتم آری، آرام و با تردید آن پرسش هنوز بر لبم مانده دل را نوازد، نرم و پر امید در آن باغ اگر باز ببینمت ناگه گویی: بیا زودتر، نمان این‌گونه گرچه دلم از فراق می‌سوزد نمی‌گویم «می‌آیم»… حتی اگر بخواهم می‌گفتم آیا باز خواهی آمد؟ می‌گفتم آری، آرام و با تردید آن پرسش هنوز بر لبم مانده دل را نوازد، نرم و پر امید آن پرسش هنوز بر لبم مانده دل را نوازد، نرم و پر امید هنوز این دلِ من می‌لرزد از آن، نرم و امید