Свет Моей Матери

Чароғи равшани афлоку гулзорам, туӣ, модар, Сурури ҷону тоҷи давлати ёрам, туӣ, модар. Чор хуршеду ду маҳро дар канорат парвардӣ, Дар ҷаҳони фонӣ, як олами пурнозам, туӣ, модар. Бо вуҷуди ранҷҳо, мо пок аз ғамҳову шод будем, Маҳтоби шабистони дили шайдоям, туӣ, модар. Гарчи хона кору бор мисли даҳр буд, Меҳри ту бар ҷони мо ҷорию мисли наҳр буд. Дар ҳуҷуми заҳмату дар гирдобҳои ҳаёт, Оинаи қалби ту бе гарду ғам, бе қаҳр буд. Вақт пайдо кардӣ баҳри мо дар он ғавғои рӯз, Эй вуҷуди ту барои коми мо як фахр буд. Модар, эй ганҷи ниҳону қиблаи қудсии мо, Бо ту равшан мешавад ин дафтари суфии мо. Мавҷи дарёи муҳаббатӣ, ки моро мебарӣ, Зери поят ҷаннату ин аст ҳаққи уқсии мо. Се маротиба Набӣ гуфто нишони модарӣ, Рутбаи чаҳорум омад бар падар аз сарварӣ. Хизмати он ҳамсари покат намудӣ бо вафо, Он ки барвақт рафту шуд з-ин олами куҳанбарӣ. Мониву бо ёди ӯ сад оҳ аз дил мекашӣ, Бо ҳама дарди ниҳонӣ, бори ҳасрат мекашӣ. Солҳост, ки қалби покат дар тапишҳо хаста аст, Оинаи ҷисми ту аз дарди даҳр бишкаста аст. Тандурустиро фидо кардӣ бароямон, дареғ, Ранҷи бемории қалбат ба ҷони мо баста аст. Модар, эй нури илоҳӣ, сояи раҳмат бимон, Дар суҷуди ошиқона, тоҷи ин давлат бимон. То нафас боқист, модар, ҷони мо қурбони ту, Дар ду олам сарфарозу соҳиби ҳикмат бимон.