Paşmel

1. Bölümsırtını yasladığın o gri duvarlarsana ölümü değil, hayatta kalmayı fısıldar.Elinin karası bulaşırken her geceyebir ışık sızar kalbindeki o dar pencereye.Sen fırtınasın, yıkar geçersin şehrio ise limanın, dindirir içindeki zehri.2. Bölümgömleğinde barut izi, alnında kaderin teriadımların geri basmaz, hep daha ileri.O ise dokunmaya kıyamadığın bir rüyasenin cehennemine inmiş en saf dünya.Sen silahını çekince herkes yolundan çekilirama onun bakışıyla senin dizlerin bükülür.Nakaratyeraltı şahittir bu sessiz feryadabir elinde namlu, diğeri o beyaz dünyada.O senin kanadın, sen onun kalkanıSokaklar siliyor her gün dökülen kanı.Sana "git" dese yüreğin bir adım gidemezbu karanlık düzende bu sevda bitmez.3. Bölümpusu kurulur, köşe başları tutulursenin dünyanda dostlar bir gecede unutulur.Herkes senden korkar, herkes sana baş eğerama senin için bir tek onun gülüşü dünyaya değer.O bu bataklığın içindeki en temiz nefessen o nefesi korumak için dünyaya vuran ses.4. Bölümgeceleri siren sesleri bölse de uykunusen onun kollarında bırakırsın korkunu.Bir yanda raconun, bir yanda merhametinİşte bu senin en büyük imtihanın ve cinayetin.Korkuyorsun; ya sana çarpan kurşun onu da yakarsa?Ya bu karanlık seninle beraber ona da akarsa?FinalŞehir uyur, suç konuşur, aşk susarkaranlık yine her şeyin üstünü basar.Sen gölgesin, o ise sönmeyen ferbu hikaye, sessizce ölenlere yeter.