Мой бокал

მე ვეტრფი იმ თეთრ ჩოხიან მაყარს, შემოდგომის თვეს ცას რომ ახედავს, და ქართულ ამბოხს, შლექსა და მაგარს, გიორგობისთვეს ქვევრს რომ გატეხავს! ტურფავ ღვინო მამოწოდე, ორი რამე მინდა მხოლოდ, ღვინო შევსვა და ზედ შენი, ტკბილი ბაგე დავაყოლო! ღვინო ჩემო შვების წყარო, ღვინო ჩემო მეგობარო, მინდა სულ გზვა მოგეფერო, რომ არსად არ გამეპარო, და ისიც კი ვინც მე მყვარობს, მეძახოდეს ვინის ტიკო, აქ საიდან მოსულხარო! რაც მზე და მთვარე ცაზე კიდია. ღვინისა მადლი ქვეყანაზე დიდზე დიდია. ვერ გამიგია მერიქიფენი ღვინოს გასაყიდად რომ იმეტებენ, მასზედ უკეთესს რას იყიდიან! მოეგე მცნებად და იფიქრე ვით ბრძენთა დარად, რით მოხვედი, ან რას წაიღებ, იქნები მარად? სიკვდილის შიშით ღვინოს რომ არ სვავ ასი წლის შემდეგ მაინც მოკვდები, გინდ სვი, გინდ არა! ბაგით დავწვდი ჭიქის ბაგეს, ღვინო გადავიბადაგე, ჟამთას ბოლას ვეძიებდი, ჟამთას ბოლით დავიდაგე, შემეკითხა ჭიქა საიდუმლოდ, მომაწოდე ბაგეს ბაგე, განა ქვეყნად კიდევ მოხვალ, დალიეო რას ქადაგებ! ისე არ წავალ, მიწას კვალი არ დავაჩინო, ჯერ უნდა ღვინო დაძმარებას გადავარჩინო, მე ქვეყნად მოსვლა არავისთვის არ მითხოვია, და სანამ წავალ, მამაჩემმა უნდა მარჩინოს!