Захфармох очачон

Дар дили ман нури ту ҳаст, эй фариштаи замин, Ту ягона, ту азиз, ту дуои вопасин. Захфаргул — номи ту зебо, чун гули боғи ҳаёт, Ман писари ту Диловар, мекунам ҷонро фидот. Хонадони мо бо нури чеҳраи ту равшан аст, Ҳар каломи меҳрубонат мисли боғу гулшан аст. Дар ошхона дастони ту мӯъҷизаҳо меофаранд, Маликаи хонаи мо, туро ҳама дӯст медоранд. Модари ҷон, Захфаргул, ту маликаи дилҳоӣ, Дар ҷаҳони орзуҳо ту ягона, танҳоӣ. Меҳри ту дар ҷони мо, эй офтоби меҳрубон, Соябони сари мо бош, зинда боши ҳар замон. Диля, Хандик, Замик, Сабрик — хоҳарони меҳрубон, Ҳама фарзандони ту, эй гавҳари гаронбаҳо. Вале модар, бишнав имрӯз рози қалби писарат, Ман туро аз ҳама бештар дӯст медорам, бидон. Чор духтар, як писар — мо ҳама гирди туем, Бо табассумҳои ту мо ҳамеша зиндаем. Истеъдоду ҳусни ту дар зиндагӣ беҳад аён, Шамъи фурӯзони моӣ, эй азизи қадрдон. Модари ҷон, Захфаргул, ту маликаи дилҳоӣ, Дар ҷаҳони орзуҳо ту ягона, танҳоӣ. Меҳри ту дар ҷони мо, эй офтоби меҳрубон, Соябони сари мо бош, зинда боши ҳар замон. Ман Диловар, фахр дорам, ки ту ҳастӣ модарам, То нафас дорам дар ин олам, туӣ тоҷи сарам. Аз ҳама бештар туро дар ин ҷаҳон дӯст медорам, Барои ҳар як лаҳзаи умрат дуоҳо мекунам. Модари ҷон, Захфаргул, ту маликаи дилҳоӣ, Дар ҷаҳони орзуҳо ту ягона, танҳоӣ. Меҳри ту дар ҷони мо, эй офтоби меҳрубон, Соябони сари мо бош, зинда боши ҳар замон.