Махаббат хикаясы

Уақыт қалай тез өтеді… Он тоғыз жыл — бір сәттей-ақ. Бірақ жүректе қалған сезім Әлі сол күй, әлі сол бақ… Екі мың сегіз... Қарағанды... Ақ тілекке толы той, Ешкім білген жоқ ол кештің өзгертерін талай ой. Бахытжан мен Перизатқа сол бір кеш тек той емес, Бүкіл ғұмыр басталатын қасиетті бір белес. «Таныссын», – деп ақ ниетпен жолықтырды достары, Тағдыр үнсіз жалғап жатты екі жүрек жастарын. Төрт кездесудің соңында ақ босаға атталды, Сол күннен-ақ қос тағдырдың махаббаты басталды. Зере келді... Нұрға бөленді бір бөлмелі шағын үй, Тар болса да, сол мекенде кең болатын әрбір күй. Ақ бесіктің тербелісі үміт болып үн қатты, Сол бір үйдің қабырғасы бала күлкісін жаттатты. Бақыт деген — бірге күлу, бірге жүру өмірде, Бақыт деген — жүректердің бірге соғуы күнде. Бақыт деген — шүкір айтып әрбір атқан таңдарға, Бақыт деген — жүрек толы махаббат пен арманға. Төрт жыл өтті... Балнұр келді — баққа біткен ақ гүлі, Ұл күткенмен, Алла жазған қыздың бөлек хикметі. Соның дәлелі — әрбір күні шаттық болып атты таң, Қыз күлкісі қонған үйден ешқашан да кетпес ән. Екі жыл өтті... Ақ желтоқсан тағы сырын ақтарды, Нұрасылдың сәби үні шаттық әнін бастады. Ұл боп келген сол сәттен-ақ үміт қайта жандырды, Әке жолын жалғар ұл деп бәрі іштей мақтады. Бақыт деген — бірге күлу, бірге жүру өмірде, Бақыт деген — жүректердің бірге соғуы күнде. Бақыт деген — шүкір айтып әрбір атқан таңдарға, Бақыт деген — жүрек толы махаббат пен арманға. Қос жүректен басталған ән, Үш жүректе жаңғырды. Зере, Балнұр, Нұрасыл — Махаббаттың жалғасы...