Дар сари кӯча нишаста, Вайс гиря мекунад, Мӯи сара

Дар сари кӯча нишаста, Вайс гиря мекунад, Мӯи сараш рафта истодааст, дилаш метапад. Бобояш мегуфт: «Мӯйи сар — ин боигарист», Аммо ҳоло Вайсиддин мисли оина соф арист! Эй Вася, Вася, Вайсиддини мо, Сараш мисли тарбуз, медурахшад дар ҳаво. Болои девор истода, хишт мемонад, Дар бораи мӯйи сар суруд мехонад. Кори ӯ сангин аст, ӯ устои калон, Хиштҳоро мечинад, созад қасри ҷаҳон. Арақ мерезад, меҳнат мекунад бо ҷону дил, Танҳо аз сари лысый — Вася каме хиҷил. Эй Вася, Вася, Вайсиддини мо, Сараш мисли тарбуз, медурахшад дар ҳаво. Болои девор истода, хишт мемонад, Дар бораи мӯйи сар суруд мехонад. Як рӯз харид мошин, Саманди сип-сиёҳ, Гуфт: «Акнун мегардам дар кучаву роҳ». Аммо ин Саманд не, ин дарди сар будааст, Ҳар рӯз вайрон мешавад, пулаш бар бод рафтааст. Мехоҳад фурӯшад, касе намегирад, Ин «асп»-и сиёҳ дар ҳавлӣ мемирад. Вася боз ба кор меравад, ба болои девор, Саманд бошад хоб аст, ба мисли бемор. Эй Вася, Вася, Вайсиддини мо, Сараш мисли тарбуз, медурахшад дар ҳаво. Болои девор истода, хишт мемонад, Дар бораи Саманди сиёҳ суруд мехонад. На мӯи сар монд, на мошини соз, Вася дар сохтмон мекунад парвоз. Каменшики зӯр, устои беҳамто, Бидуни Саманду мӯй, хушбахт бош, ҷӯраҷон!