Paşmel

1. Bölüm) Sokaklar dar, duvarlar soğuk ve dilsiz Bu savaşın ortasında kaldık biz kimsesiz Senin ellerin pamuk, benimkilerse barut Tüm dünya unut dese de sen beni unutma, tut Bir yanda verilen sözler, bir yanda yeminler Yüreğimde fırtına, dışarıda sessiz derinden... Bizimkisi bir masal değil, bir yangın yeri Adım attıkça yakıyor bizi her bir geri. Aramıza çekilmiş o aşılmaz duvarlar Senin aydınlığına benim karanlığım var Gözlerin sığınağım, bakışın son liman Ölüm bile bu sevdaya vermez ki aman İki ayrı dünyanın, tek bir nefesiyiz Sessizliğin içinde en büyük sesiz. (2. Bölüm) Senin evin huzur kokar, benimki ise bela Yazdılar bu aşkın sonunu sanki bir sala Gölgeni görsem yeter, dokunmak yasak olsa da Ruhum senin yanında, bedenim mahpus dursa da Abilerin kini var, babaların davası Bitmiyor şu ömrümün dinmeyen fırtınası Sen masum bir hayalsin, ben gerçeğin sert yüzü Güneşi görmez artık bu aşkın gündüzü. (Köprü) Silahlar çekilince susar tüm kelimeler Sadece kalbimdir senin adınla inleyenler Korkmuyorum ateşten, yanmışım ben en baştan Seni korumak boynumun borcu, geçmem bu savaştan Düşman kapıda beklerken, biz içerde kan ağlarız Bu imkansız bağla biz hayata bağlanırız. (3. Bölüm) Belki bir gün durulur bu toz duman ve hırs Yürekte silinmez ki bıraktığın o derin iz Sen kanadı kırık kuş, bense fırtınalı gök Bu yükü taşımak zor, bu acı çok büyük, çok... Seni benden alanlar, canımdan can alırlar Bizi bu dar sokaklarda, yarım bırakırlar. Aramıza çekilmiş o aşılmaz duvarlar Senin aydınlığına benim karanlığım var Gözlerin sığınağım, bakışın son liman Ölüm bile bu sevdaya vermez ki aman İki ayrı dünyanın, tek bir nefesiyiz Sessizliğin içinde en büyük sesiz. (Bitiş) Güneş doğmasa da olur senin yüzün varken Veda etmek zor gelir henüz çok daha erken... Karanlığın içinde, bir iz kalacak bizden.